Detay Kıbrıs Gazetesi Bugün
  • BIST 97.533
  • Altın 145,687
  • Dolar 3,5750
  • Euro 3,9909
  • Lefkoşa 25 °C
  • Mağusa 25 °C
  • Girne 26 °C
  • Güzelyurt 23 °C
  • İskele 25 °C
  • İstanbul 21 °C
  • Ankara 11 °C

Peki ya yarın?

Ayşegül Garabli

30 yıl boyunca ders anlattım, sınav yaptım ve  not verdim.

Ama ne acıdır ki herkes sadece verilen notlara baktı.

Dün yine bir karne günüydü ve gelenek değişmedi.

Aileler olarak bakılan tek şey karne oldu.

Mesela hiç kimse, karnedeki notların  düşük olma sebeplerini ya da yüksek notların  hakkaniyetini  merak etmedi.

Düşük notlara sebep olan sorunun ne olduğunu anlamaya çalışan da olmadı.

Sadece suçlu arandı.

Öğrencinin yaşından  kaynaklanan sorunların oluşu ya da öğretmen, aile , ve çevresiyle olan iletişimin doğru yapılanıp yapılanmadığı önemsemedi.

Ya öğrenci çalışmamakla suçlandı ya da sorunlar görmezden gelinerek “çalışırsan düzeltirsin” denilerek sorumluluk omuzlardan atıldı.

Nasılsa bakanlığın hedefsizce ortaya koyduğu sınıf geçme sisteminde her öğrenci bir üst sınıfa geçirilecekti.

İyi olan  notlar da sorgulanmadı mesela.

Hiç kimse çocuğun iyi not aldığı derste, öğretilmek istenen hedefe ulaşıp ulaşmadığını merak etmedi.

Alınan iyi notun, hakkaniyeti de sorgulanmadı.

Benim içinde bulunduğum 30 yılda, eğitimin kalitesi giderek düştü ama okur yazar oranı hep artıştaydı.

Toplumun olaylara bakış açısı değişti.

Dejenere ve sorumsuz toplum haline geldik ama kimse bunun temelinde eğitimdeki dejenarasyon olduğunu tartışmadı.

İşsizlik arttı,

iş kalitesi düştü,

çalışan insanların mesleki bilgileri el yordamıyla bulunur hale geldi,

kalite yerine markacı toplum olduk,

sadece eleştiren ancak çözüm üretmeyen toplum haline geldik,

üretmek yerine kolaycı ve sadece tüketen toplum olmayı tercih ettik,

trafik kazaları arttı,

alkol ve uyuşturucu ortaokul seviyesine indi,

sapıklık, cinsel taciz ve tecavüzler normalleşti nerdeyse,

ama

Bütün bunların en önemli sebebinin, “eğitim sistemi” olduğu göz ardı edilerek, önemsenen, sadece “Karne” denen karton parçasına yazılan NOT oldu.

Eğitim sistemi ne  önemsendi ne de sorgulandı.

Eğitimi, ortalıklarda dolaşmayan çocuklar, sessizlik ve dört duvar arasında geçirilen zaman olarak görüldü hep.

Bir okulda dışarıda öğrenci yoksa,ses çıkmıyorsa,öğretmen de işe gelmişse eğitim tamamdı!!!

Hele ki, okul temiz ve boyalıysa o okulda eğitim mükemmeldir diye kendimizi kandırdık.

Ne anne-babalar olarak ne öğretmen olarak ne de bu toplumda yaşayan herhangi bir birey olarak eğitimin ve  okulun eksikleri bizi ilgilendirmedi

Öğretmenin yaptığı her eylemi, “Yine para istiyorlar”  diye niteleyip düşünme sorumluluğumuzdan kaçtık.

Öğretmen de belli noktalarda pes edip sisteme  dahil oldu.

Tabi ki, bulunduğu konumu menfaate dönüştürmeye çalışan “öğretmenler” de, öğretmenlik mesleğini itibarsızlaştırmaya çalışanlara yardımcı oldu.

Düşünüyorum da, acaba dünkü karnelerde, bütün çocukların karnelerindeki tüm notlar 10 olarak yazılsa, kimsenin sesi çıkar mıydı?

Bir kişi çıkıp ta “çocuğumun geleceği ile oynuyorsunuz” diyerek, haksız yere verilen notların hesabını sorar mıydı?

Böyle bir kişinin çıkacağını sanmıyorum.

Çünkü hiç kimse kusura bakmasın ama  hepimizin hedefi, çocuklarımızı geleceğe donanımlı olarak hazırlamak değil artık.

Hedefimiz, emek vermeden kolayca kazanılan yolu bulmak ve karnedeki notlarla eşe, dosta övünmek.

Ancak sonrasında da, üniversite mezunu çocuğumuzu, devlet dairelerine memur ya da belediyeye işçi olarak sokabilmek için siyasilerin peşinde koşturuyoruz.

Asıl görevleri, gençlerimize iş imkanları sağlayacak ortamları yaratmak ve eğitim, sağlık gibi en temel hizmetleri doğru ve eksiksiz vermek olan siyasiler de, bu durumu, oy pazarlığına dönüştürüyor.

Çocuklarımızı, iş bulsunlar diye siyasi mitinglere “bayrak sallayıp, kendilerini göstersinler” diye gönderiyoruz ama, çocuklarımızı iş için, aş için , “ en fazla bayrak sallayan” konumuna düşüren siyasilerden hesap sormuyoruz.

Bırakın işi, aşı, her gün trafiğe, uyuşturucuya onlarca kurban veriyoruz ve bunun temelinde eğitim sistemi olduğunu bildiğimiz halde yine ses çıkarmıyoruz.

Peki bizim çocuklarımız ve gelecekleri için kim mücadele edip, hesap soracak?

Kim eğitim sisteminin doğru kurgulanması için uğraşacak?

Kimin ne hakkı var çocuklarımızın geleceğini karartmaya?

Düzene susan anne ve babaların mı?

Sistemin parçası haline gelen bazı öğretmenlerin mi?

Serseri mayın gibi ne yaptığını bilmeden oradan oraya savrulan bazı sendikacıların mı?

Yoksa asıl görevi; eğitimi planlayıp programlamak ve  her bir bireye eğitim hakkı  sağlamak olan  Milli Eğitim Bakanlığının mı?

Toplum olarak şapkayı önümüze koyup sorunlarımıza çare üretme zamanı gelmedi mi ?

Aydın rolünü oynayarak; daha kaç neslin hayatını karartacağız?

Hadi dün karneleri alıp, kimimiz sevindi, kimimiz üzüldü.

Peki ya yarın?

  • Yorumlar 0
  • Facebook Yorumları 0
    UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
    Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
    Bu yazıya henüz yorum eklenmemiştir.
Yazarın Diğer Yazıları
Tüm Hakları Saklıdır © 2014 Detay Kıbrıs | İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.
Tel : +90 392 444 79 79 Faks : +90 392 227351