“50 BİN EURO BEN VERDİM”
İddiaya göre para transferleri “iş karşılığı” değil, sistem ilişkisi çerçevesinde gerçekleşiyordu. Arama gelir, ihtiyaç bildirilir ya da “ara ara fişeklenirdi.”
Bu anlatım, klasik rüşvet şemasından farklı bir tablo çiziyor.
Burada “ihtiyaç temelli” değil, ilişki temelli bir finansman modeli var.
Önal’ın ifadesine göre konuşmalar kayıtlı.
Yer: Girne’de oto yıkama.
Miktar: 50.000 Euro.
Gerekçe: “Hatırlamıyorum.”
Bu belirsizlik aslında sistemin doğasını anlatıyor.
Cemil Önal o anları aynen şöyle aktarıyor:
“Ben verdim, Ünal Üstel’e verdim. Valla neyin karşılığı olduğunu hatırlamıyorum ama Ünal Üstel’in oto yıkamasına gittim (Girne’nin içindeki) ‘Ünal Abi nasılsın’ diye aradım bunu, dedim ‘Abi bunu sana gönderdi’. 50 bin euro verdim o zaman. Bunlara para vermek için bir sebebin olmasına gerek yok. Arar der ki o lazım bu lazım, ya da biz de işimiz düşmeden de ara ara fişeklerdik. 2-3 hafta içinde telefonumu alacağım ya, o zaman var onda kayıt, Ünal Üstel ile konuşmam var, ‘Abi geliyorum yanına haberin olsun’, ‘Gel gel galerideyim, abim benim’ diyor.“