BEN RUM OLSAM, SEN DE TÜRK..

Az Gittik.. Uz Gittik..   Dr. Kıvanç BUHARA

BEN RUM OLSAM, SEN DE TÜRK..

  Kapılar açılıp gidiş-gelişler başlayınca… Rumlar bu tarafa (Kuzey’e).. Türkler o tarafa (Güney’e).. O güne kadar “Vatan haini” olarak damgalananlar “vatansever” olarak ödüllendirildiler. İşe bak!! İzin makamı önünde sabahlayıp “dayısından” telefon bekleyen garibanlar, Rum’a muhtaç oldular. Kıbrıslı Türkler Rum Milli Muhafız Ordusu’na savunma mevzileri yaptılar. İyi mi? Kapılar açılınca..Limasol’daki doktor arkadaşım Mihalakis Hristu (tıp fakültesinde birlikte okuduk) haber gönderdi: — “Gelmek isterim, neredesin?” Aradan 30 yıl geçti, benim o siyah gür saçlarım döküldü, gençlik resimlerime bakınca hüzünlenir, için için ağlarım. SONBAHAR’ DAYIZ yani.. İlkbahar gelse de...Bizler sonbaharda kala kaldık.Badem ağaçları o beyaz gelinlik renklerini artık bizler için açmıyor.. Bir Pazar günüydü.. Engomili (Tuzla’lı) Mihalakis çıka geldi.. Saçları beyazlaşmış.. Yüzündeki çizgiler belirgin, gözaltları benimkiler gibi morarmış.. —“Kivanç” deyip boynuma sarıldı, kucaklaştık. Tuzla’ya (Engomi’ye) birlikte gittik, evlerini gördü. İkram edilen kahveyi içerken gözlerinden iki damla yaş geldi… Ağlıyor musun Mihalakis?.. — “Bu duvarda Hülya KOÇYİĞİT’in resimleri asılıydı. Güzel kadındı. Hepimiz O’nu nedense kız kardeşime benzetirdik” dedi. İyi Rumca konuşan yeni ev sahibi Kıbrıslıtürk Bayan: –“O resimler uzun zaman duvarda kaldı. Evi boyattığımız zaman yırtılmışlar” dedi. Ayda bir Rum Tv’sinin Rumca alt yazılı yayınladığı Türk filmlerine bayıldıklarını anlattı Mihalakis.. Mutluyaka’dan (Muttayaka) geçerken camii ile kilisenin aynı yol üzerinde olduğunu görünce: —“Hoca ile Papaz şu kahvede tavla oynarlardı. O zaman Türkler ve Rumlar hiç kavga etmezdi. Ne güzel günlerdi..Ben Türk olsam, sen de Rum, ne fark ederdi? Ayni Tanrı’ya inanan insanlar değil miyiz?” dedi. Düşündüm.. –“Bizim Tanrımız ayni da EMPERYALİSTLERİN Tanrısı ayni değil. Öyle değil mi Mihalakis?” O günler güzel günler miydi?