Son mohikan…

İnsanın tüm umutları ne zaman tükenir? Ve tümü birden tükenince çaresiz kalan insan ne yapar? Üzgündür, endişelidir, o güne kadar severek yaptığı işi artık yapamaz! Uyuyamaz! Düşüncelidir, dünyasına bakamaz… Kısacası çöküntü içindedir! Tıp’ta bunun adına depresyon denir! Depresyona girmiş bir insanın tıbbi yardım alması şarttır; başka türlü kendini kurtaramaz! Hele de depresyona yol açan problemler devam ediyorsa… Ve kişinin üstüne üstüne gidiliyorsa… O zaman cesur ve onurlu bir insan, sebep olanları değil, kendini tüketir! Namusuyla, alın teriyle, tırnaklarını geçirerek yıllarca yaptıklarını, ürettiklerini eşkıyaya terk etmemek için hem kendini yakar, hem de eserlerini… *** Zekai Altan nesli tükenmekte olan Kıbrıslı Türklerden biriydi… Kendini Kıbrıs kültürüne adamış, yaşatılması için özveri ile didinen gönüllülerden biriydi! Kumar oynatmadı; Karı satmadı; Uyuşturucu tacirliği yapmadı… Kimseyi dolandırmadı; Suiistimal yapmadı, çalmadı… Peki ne yaptı Zekai Altan? Bu mendebur ülkede eko turizmi başlattı, sevdirdi, yaşatmak için gündüzünü gecesine kattı… Didindi, engelleri nerede ise yalnız başına aştı… Ve geçen gün kendini de, ürettiklerini de yaktı! 36 bin TL borç yüzünden bu mendebur ülke, kapısına hacizcileri gönderince… Sakın kimse, “ – Şeriatın kestiği parmak acımaz” demesin! Elleri, kolları, ayakları kesilecek o kadar eşkıya varken bu mendebur ülkede… Zekai Altan parmağını vermedi! *** Evet; Şu saatten sonra, Kıbrıs Türkü bir eko turizm gönüllüsünü, bir devrimci kültür adamını kaybetti! Hiçbir şey eskisi gibi olmaz bundan böyle! Zaten her şeyimiz değişmedi mi? Kıbrıs kültüründen geriye ne kaldı ki… Biraz folklorik oyun, birkaç Lefkara işi! Başka? Bir de Alper Susuzlu’nun solinası ve tahtalıköye rammisi… Gerisi? Yandı! Bir on yıl daha sürerse çözümsüzlük ne çetlembitli bitta kalacak ne de hellimli… Yüz yıllar ötesinden gelen bir kültür, bir yaşam geleneği yok olup gidecek… Kıbrıslı Türklerin yok olup gittiği gibi… Hakkımıza bir “ son Mohikan “ filmi çevirecek bir yönetmen aranıyor!