Canım Babama….

Evet canım babam, Bu gün, ne politikayı, yazmak istiyorum, ne de dünyanın çirkinliklerini. Bu gün sadece babalar ve kızlarını yazmak istiyorum. Babaların, kızlarında bıraktığı izleri. Daha doğrusu, babaların, bedenen ayrılıp gitseler bile, ruhlarıyla, kızlarında, nasıl yaşamaya devam ettiklerini. Bu gün, bedenen beni bırakıp gidişinin üstünden tam 11 yıl geçmiş. Yüzünü görmeyeli, kokunu, duymayalı, tam 11 yıl olmuş. Ama şu an, ne ağlıyorum; ne de üzülüyorum. Elbette ki; özlemin hat safhada. Elbette ki; sarılmayı, öpüp, koklamayı, çok özledim. Ama içimi ısıtan güzel anılar, tüm benliğimi, acıdan daha çok sarıyor ve yüzümde, gururlu bir gülümseme oluşturuyor. Anılarda, o anları, seninle birlikte, tekrar yaşadığımı fark ediyorum. Daha doğrusu, hayatımın her anında, seni yaşadığımı. Evet, kızlar, babalarını yaşıyorlar aslında. O’nun, kişiliğini, O’nun benliğini alarak; O’nun öğrettikleriyle, yollarına devam ediyorlar. Bir baba ne ise, evladı da o, oluyor. O yüzden canım babam, Sen gittikten sonra, herkesin dediği gibi, kolum kanadım kırılmadı. Senin kanatlarının yerine, kendi kanatlarımla, senin gibi uçmaya başladım. Gururumdan ve onurumdan, hiç ödün vermedim. Başımı, öne eğip, diz çökmedim. Menfaat için, güçlüden yana olmadım; zayıfı ezmedim. Hak yemedim; bilerek haksızlık etmedim. Tıpkı öğrettiklerin gibi yaşadım. Tıpkı, senin gibi yaşadım. Çok sorunlarım oldu ve hemencecik, yerime çözecek sen yoktun belki, ama tüm sorunlarımı, senin gibi düşünerek çözdüm, senden sonra. Ve anladım ki; canım babam, aslında giden yalnızca, bedeninmiş. Sen, benimle, hatta ben olarak, yaşamaya devam ediyormuşsun. Seni, çok özlüyorum elbette. Ama bıraktığın, manevi miras, her şeye değer. Senin ve senin gibi, bedenen evlatlarını bırakıp gitmiş tüm babaların, ruhu şad olsun