HER ÜLKEYE LAZIM.

Tefecinin sözlük anlamı; “el altından, yüksek faizle borç para veren kişi” demekmiş. Burada “el altından” kısmı dikkatimi çekti. Yani sözlük; “yasal olmayan yollardan, gayri meşru bir şekilde, yüksek faizle borç veren kişi” diye açıklıyor tefeciyi. Demek ki; sözlük de , açıkça olmasa bile, kapalı bir şekilde, “meşru tefecilerin” varlığını kabul ediyor (!) “Meşru tefeci mi olurmuş” demeyin lütfen. Tefecilik, parası olan ancak vicdanı ve ahlaki değerleri olmayan birinin, yanında beslediği üç-beş zorba ile, sıkıntıya girmiş çaresizleri sömürmesi değil midir? Verdiği sürede, parasını ve verdiği paranın kat be kat fazla faizini alamadığı zaman ne yapıyor tefeciler, önce borçlunun malına, daha olmadı, canına el koymuyor mu? Peki bankalar ya da, kamuda çalışanların maaşlarının ödenmesi için “Hükümeti” borçlandıran patronlar ne yapıyor? Borçlarını, faizi ile isteyip, alamadıklarında da, siyasilerin, siyasi yaşamlarına son vermiyorlar mı? Öyleyse, bana göre bu gurup da meşru görülen, yasal tefecilerdir. Diğer yandan, siyasiler, halkın alım gücünü zayıflatarak, çoluk çocuğunu işe mahkum ederek, oy karşılığında, halkın çocuklarına iş verip, oy alamadıklarında da, çocuklarımızı işsizlikle,cezalandırmıyorlar mı? Resmi dairelerde, halkın hakkı olan işleri, torpil ile yaptırıp, sonucunda da oy isteyerek, iradesine el koymuyorlar mı? Eee ne farkı var tefecilikten? O yüzden bana göre bu da; meşru görülen, siyasi tefeciliktir. Kaldı ki; siyasi tefeciliğin, uluslar arası boyutu da var. Sömürü altında, ya da işgal altında olan ülkeler gibi. Düşünün ki, bir ülke, ekonomik ya da siyasi yönden zayıf duruma düşmüş ya da düşürülmüş. Başka bir ülke de, ya koruma amaçlı, ya da gelişmesine katkı amaçlı bu ülkeye gelip yerleşiyor. Ülkede kurduğu “Yardım Heyetleri” ya da “yardım kuruluşları” aracılığı ile hem halka, hem ülkedeki çeşitli kurum ve kuruluşlara hem de, o ülkenin hükümetine, para verip yardım ediyor. Bunun karşılığında, o ülkenin yönetimine el koyuyorsa, bu da tefecilik değil midir? Bence, tefeciliğin daniskasıdır ve ben bu türlere meşru görülen, işgalci  tefecilerdiyorum. Gelelim, daha büyük boyuttaki tefeciliğe. Örneğin IMF gibi uluslar arası para kuruluşlarının ya da AB’nin, ekonomisi zayıflayan ülkelere, yüksek faizle borç verip, sonrasında da, hem borcunu ödeyemeyen ülkeleri, yeniden borçlandırıp, faizleri bile yeniden faizlendirmesi, hem de kendi sanayilerini, şirketlerini, borçlu ülkeye taşıyarak, o ülkenin, ekonomisine el koyması, tefecilik değil de nedir? Bu da; meşru görülen, uluslararası tefecilik, değil midir? Yani, bütün dünya, şu veya bu şekilde, tefecilerin elinde. O yüzden, Yunanistan’ın tefeciliğe “HAYIR” deyişi, bizi bu denli mutlu etti. Çünkü bu onurlu davranış, içimize ukde olan ama yapmadığımız ya da yapamadığımız bir şeydi. Yapamadık, çünkü bir kısmımız, tefeciliğe hizmet ederken, diğer bir kısmımız da, arkasında yürüyecek bir lider bulamadı. Ne zaman yola çıktıysak, lider sandıklarımız, tefecilere teslim oldu ve biz de yarı yolda kaldık. Güvenimiz kaybolunca, umutlarımız da, boynu bükük içimize hapsoldu. Komşu ülkelerdeki, onurlu davranışları alkışlamamız da, bu yüzdendir. Elbette ki, Yunan Halkını, köleliktense, aç kalmayı bile göze alıp, onurlu durmayı tercih edişinden dolayı kutlamak lazım. Ama asıl, kreditörlere karşı dimdik durabilecek halk gücünü, halka verdiği güven duygusu ile kazanan liderlerini kutlamak lazım. Dünyanın, yaşanır bir hal alması için, her ülkeye böylesi, halkının güvenini kazanmış ve halkı için mücadele eden bir lider lazım.