SAP!

Hayatında hiçbir baltaya sap olamayanlar, hep başkalarının baltasına SAP olurlar. Bu “SAP” yaratıkların etkisi, oturdukları odalarının genişliği kadardır. Kalplerindeki karalık yüzlerinin o çirkinliğine de yansımıştır. İnsan içine çıkmazlar. Yüzleri yoktur. Dostları yoktur. Arkadaşları, sevenleri yoktur. Bu zat-ı muhteremlerden iğrenen çoktur. Sürekli, koltuk altlarına girebilecekleri hep bir “KOL” ya da “KUCAK” arayışındadırlar. Bilmezler ki, olsa olsa bu soytarılar; "Ateş olsalar cirmi kadar yer yakarlar." (Cirim; cüsse, hacim demektir). Cüsseleri geniş ve göbekleri işkembeli gibi görülse de dıştan, aslında içleri davul gibi bomboştur. Kebabı çok yiyip şarabı çok içtiklerindendir. Haspalarını yesinler! Hep haramdır yedikleri… Hiçbir zaman taş atıp kolları yorulmamıştır… Bundan utanmamakla kalmayıp, taş üzerine taş koyanı da bırakmazlar! “Aşçı kedisi” gibi ayakaltında dolanan bir pozisyonda ve “usta”nın atacağı “letsacığa” takılıdır hep akılları. Ne kadar tok olsalar da, gözleri hep KİLERDEDİR. Usta ne zaman arkasını dönse, “örtülü kilerden” ZIKKIMLANMAK ve TIKINMAK vazgeçilmezleridir. Umuru mu ustanın? Cevizcinin çuvalındandır zıkkımlanılan. Ona ne? Haram yedikleri yere, çok sadık olan bu zibidiler, onu bunu tırmalamak için hep KOMUT beklerler. Açgözlü… Nankör… İki paralıklar… Soytarılar… Garagöz ve Hacivatlar… Hava açık… Deniz mutedil dalgalı… Görüş mesafesi net… Gidilecek köyün minareleri görünüyor… Yakındır yakın. Çanak yalayıcılar sizi!