Uluslararası Gazeteciler Federasyonu her yıl Dünya Basın Özgürlüğü Endeksi’ni açıklıyor. Ne acıdır ki, bu listede Kıbrıslı Türk gazetecilerin durumu çok iyimser bir tablo vermiyor. Bir yandan gelişmiş ülkeler, hatta sınırın öte yanındaki gibi olmayı arzularken, diğer yandan zaten çok zor şartlarda yapılan gazetecilik mesleği umudumuzu ve onurumuzu kırmaya devam ediyor.
Biz gazeteciler topluma ayna tutmaya çalışırken, kendimiz hakkında yazıp çizmiyoruz. Takdir mekanizmasının olmadığı, ödüllendirmelere çoğu zaman gölge düşen, bunlara ilave maaş, sosyal hak, çalışma saatleri vs nedeni ile mağduriyet yaşayan konumda gazetecilik yapılmaya çalışlıyor.
Bu ülkede, zaten deliliğe eş olan geleneksel basında çalışmak veya yönetmek ekonomik sıkıntılar içerisinde her geçen gün daha da zor. Yapılan tüm girişimlere karşın devletin basın kuruluşlarına sahip çıkmadığı, ekonomik açıdan siyasi otoritelerin her fırsatta darbe vurmaya çalıştığı, satılan kalemlerin olduğu ve ne yasal anlamda ne de güvenlik olan bir sektördeyiz.
Reklam pastasının giderek küçüldüğü bir coğrafyada, mantar gibi çoğalan ve sayısı yüzü aşan internet haber siteleri, Facebook haberciliği ve kendisini gazeteci sanan ve sektörde bulunan kişiler ile çalışıyoruz. Bunlara ilave daha bir çok sorun ile de dik durma uğraşında cesaretimizi, dürüstlüğümüzü korumaya çalışırken, darbeler artış göstermeye devam ediyor.
Yenidüzen Gazetesi’nden değerli dostum Mert’in arabasına kadar ulaşmayı başaran ve tehdit notu bırakmaya cesaret edebilen zihniyet, bu ülkede değil gazetecilerin kimsenin güvende olmadığını gözler önüne serdi.
Bu ülke katledilen gazetecileri gördü. Bu ülke darp edilen, küfredilen, ailesi tehdit edilen basın emekçilerinin yaşadığı gerilimlere hep tanık oldu ve olmaya devam edecek.
Bir yandan gazeteci, diğer yandan gazete yöneticisi ve gazete sahibi olarak suskunluğun bize hiçbir fayda getirmeyeceğini en sert şekilde vurgulamaya kendimi zorunlu hissediyorum.
Dün Mert’’e telefon ve sosyal medya üzerinden birçok mesaj yağdı.
Aslında 3 gün sonra gazeteciler bile bu tehdit mektubunu unutacak. Oysa uluslararası raporlar yine bu olumsuz gelişmeyi ve Kıbrıs’ın kuzeyinde gazetecilerin kendisini yeterince güvende hissedememesini not düşecek tarihe.
Görünen ve görünmeyen tehditler ile yaşamaya devam edeceğiz.
Öyle yazılı tehditlere gerek yok.
Kaç bakanın, kaç milletvekilinin beni arayıp şikayet/tehdit ettiğini inanın hatırlamıyorum bile. İş insanları, mağdur olduğunu düşünen ve habere malzeme olması sonrasında arayan, mesaj atan vatandaşları dahi söylemiyorum.
Basın özgürlüğü maalesef Kıbrıs’ın kuzeyinde de ciddi tehdit altında
Gelen baskılar ile ya vazgeçeceksiniz bu meslekten, ya da doğru bildiğiniz, vicdanınızın size gösterdiği gazeteci muhalifliğinde sorgulayacaksınız yaşanan gelişmeleri.
Bir gazetenin süresi temel tüketim gıdası olarak bilinen süt ve ekmekten bile daha kısadır. Gazeteyi hazırlayıp bitirdiğinizde, matbaaya girdiği anda bile gazete yeni günün telaşına başlamıştır.
İşte bu yoğunlukta direnişe, habere, toplumu aydınlatmaya ve gelişmeleri aktarmaya devam edeceğiz.
Mert’e buradan geçmiş olsun dilerken, polisin bu olayın faillerini bulmasını inançsızca umut ediyorum.
Durmayacak ve korkmayacağız. İnsan olmanın getirisi korkularımızı kötü insanlara göstermeyeceğiz.
Ve biz medeni ülkelerdeki gibi, Dünya Basın Özgürlüğü Endeksi’nde en üst sıralara çıkmayı hak ettiğimiz günü özleyeceğiz…
.gif)
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.