İllet arkadaş!

“Böyle dost olmaz olsun” derler ya.. Doğru… dosdoğru ama… Onunla tanıştığımda henüz 18 yaşında falandım. Çok popülerdi… Tanıdığım tanımadığım herkes, sanki ona hayran, hatta delicesine açıktı… Gittiğimiz her ortamda herkes onunla birlikte olmak için can atıyordu… Bu kadar popülerlik başlarda itici gelmişti bana… Haşır neşir olmamak için bayağı direnmiştim ama sonunda ben de diğerleri gibi cazibesine kapılıp gitmiştim… Hem onunla birlikte olmamak, kendini tüm diğer gençlerden de soyutlamak anlamına geliyordu… Onunla bir kez tanışanın bir daha kolay kolay vazgeçemeyeceğini söylüyorlardı… Başlarda, “hadi canım sen de” deyip geçmiştim ama doğruymuş… Ne zaman istesem yanımdaydı… Üzüldüğümde, sevindiğimde, öfkelendiğimde, heyecanlandığımda, korktuğumda, hatta acıktığımda bile… Hiç ama hiç davetlerimi çağrılarımı geri çevirmedi… O kadar alışmıştım ki varlığına, neredeyse benim bir parçam haline gelmişti. İnsanlar artık beni onsuz canlandıramıyorlardı bile hafızalarında… O ve ben Ayrılmaz ikili… Tam 35 yıl sürdü arkadaşlığımız… Ancak, bu süre içerisinde popülaritesini yitirmeye başlamıştı arkadaşım… Eskiden onu öve öve göklere çıkaranlar artık, ne kadar kötü olduğundan söz edip duruyorlardı… Doğrusu artık ben de rahatsız olmaya başlamıştım bu garip birliktelikten… Bu kadar sıkı fıkı olmak gerçekten de zarar vermeye başlamıştı… Ve bir gün işten eve dönerken arabanın kapısını açıp, “dışarı” dedim… “Git ve bir daha sakın gözüme görünme” Gitti… Gitti ama yokluğu rahatsız edip durdu beni bir süre… Nereye baksam onu hatırlıyordum. Evim, çevrem, iş yerim hep onun anılarıyla doluydu… Ama dayandım… Tam 6 yıl yüzüne bile bakmadım… Sonra bir gün babam çok ağır hastalandı… Hastaneye kaldırdık… Son günlerini yaşıyordu… Bir süre sonra komaya girdi… Tam bir hafta… İşte o günlerde yine yanıma sinsice yaklaştı eski arkadaş… Ve reddedemedim… Birliktelik yine başladı… Ama onu artık eskisi kadar sevmiyorum. Hayatımın her anına karışmasından hiç ama hiç hoşlanmıyorum. Hele bazen gecenin bir yarısı kapımı çalıp uykumu bölmesi yok mu? Çıldırıyorum! Kendimi suçlayıp duruyorum iradesizliğim için. “Bu dostluk daha fazla sürmemeli” diye telkinlerde bulunuyorum kendi kendime. Sanırım bugünlerde onunla yolları ayırmak için gücümü toplama kararı almalıyım… Yani 6 yıl aradan sonra yeniden başladığım şu illet sigarayı bir kez daha bırakmalıyım!