Sivil toplum örgütleri mi dediniz?

O zaman da öyle olmuştu… Hepsi sus pus oturmuş gıklarını bile çıkarmamışlardı… Şimdi de aynı şeyleri yaşıyoruz… Herkes suskun… Sanki her şey güllük gülistanlık… Her şey yolunda… Tüm kurumlar tıkır tıkır işliyor… 1999 yılının sonlarına doğru bir yasa geçmişti Meclis’ten… “Alkollü İçki Satışı Yapılan Eğlence Yerleri Yasası”… Meclis Komiteleri var olan “Gece Kulüpleri ve Publar Yasasının” adını değiştirmiş, “gerekli” uyarlamaları da yapmış, Meclis de onayı basmıştı… O dönemde yazdığım köşe yazıları, kâğıttan gırtlağa aktarılabilse, “sağır sultanın” kulak zarları patlardı çığlıklarımdan… Ama ne gam… O yasa, ülkede sözde “yasak”  olan fuhşu “kurallar koyarak” yasallaştırıyordu resmen… İşte o dönemde var olan kadın örgütlerinin tek bir tanesinden bile ses çıkmamıştı… Suyu kesilen çeşme bile “tıss” derken, hepsi sus pus olmuşlardı… Şimdi bir başka rezalet yaşanıyor ülkede… Üç yıldan beri sayıları bir elin parmaklarını bile geçmeyen gönüllülerin ayakta tutup, birçok çaresize çare olan, nice şiddet mağduru, sığınmacı, mülteci, kadın, çocuk, hatta erkeğe bile kollarını açan Kadın Sığınma Evi, geçtiğimiz hafta sessiz sedasız kapandı… Aslında “sessiz sedasız” demek hata olur… 3 yıl boyunca canlarını dişlerine takarak bu güzel kuruluşu ayakta tutmaya çalışan gönüllüler feryat etti, ama seslerini duyan olmadı… Feryatları, abuk sabuk demeçlerin arasında kaybolup gitti. Sanırım Detay’dan başka bir yerde de haber değeri görmedi… Oysa “yüce devletimiz”, Kadın Sığınma Evi kapanmadan kısa bir süre önce bir yasayı “ivedilikle” komiteye göndermişti. Neredeyse davul-zurna çalacaktı, kadın, insan hakları örgütleri… Dile kolay, koskoca “Toplumsal Cinsiyet Eşitliği Dairesi Yasa Tasarısı”… Yasalaştığı zaman devlet baba da sığınma evleri açacak, şiddeti önleme, danışma, telefonla yardım merkezleri kuracaktı… Ama daha tasarı yasalaşmadan, var olan sığınma evi kapandı… “İlgisizlikten” dendi ama sadece ilgisizlik mi? Sağlık Bakanlığı, “Çıkın” dedi bir avuç gönüllüye, “Burası hastane olacak” Vakıflara gittiler bina için, astronomik rakamlar istendi yardım gönüllülerinden… Bir başlarına bırakıldılar ve sonunda kapılarına kilit vurmaktan başka çareleri kalmadı… Peki, nerede o hemen her gün, her konuya verecek bir demeç bulan anlı şanlı örgütlerimiz? Bu ev, şiddet gören kadınları bağrına basmıştı… Nerede feministler, nerede kadın örgütleri? Bu ev, mültecilere, onların çocuklarına kucak açmıştı… Nerede insan haklarını, mülteci haklarını savunan örgütler? Bu ev, zorla fuhşa sürüklenen kadınlara, hatta hapisten çıkıp, iş, aş, başını sokacak bir çatı bulamayan erkeklere bile kol kanat germişti… Hani nerede hepsi de kükrediler mi mangalda kül bırakmayan o koskoca “sivil toplum”?